·         ما مصنوع   ]ساخته شده  [   خدا و ائمّه ^{علیهم السّلام} هستیم. آن‌ها به کار خودشان   ]یعنی انسان  [  ایمان دارند، بیایید ما هم به خودمان ایمان بیاوریم.

·        مؤمن نزد خدا شریف است و یک موی او را در قبال همه‌ی زمین و آسمان نمی‌دهد. ص 401.

·        شما خودتان را کوچک نشمارید. هرچه که خود را کم‌ارزش دیدید، خدا قادر است شما را قیمتی کند. ص402.

·        مؤمن مثل عطر است. هم‌‌چنان که عطرْ خودش را معرّفی می‌کند، مؤمن هم با عمل و اخلاقش معرّف خود است. ص 406.

·        مؤمن مثل گل است. وقتی آب به گل‌ها نرسد، گل‌ها گردن کج می‌کنند و سر به زیر می‌افکنند و التماس آب می‌کنند. وقتی آب به آن‌ها رسید، شاداب می‌شوند و سرشان را بلند می‌کنند و تشکّر می‌کنند. وقتی آبِ ذکر خدا و خوبان خدا به دوست اهل‌بیت ^{علیهم السّلام} نرسد، پژمرده می‌شود و سرش پایین می‌افتد و التماس می‌کند. وقتی آب به او رسید، شاداب می‌شود و سرش را رو به آسمان بلند می‌کند و تشکّر می‌کند.ص 408.

·        خداوند تو را بزرگ آفریده است. تو عزیزی، از دیگری طلب عزّت نکن. عزّت در نفس خودت است. ص 423.

از کتاب مصباح الهدی

·         اَلبَلاءُ لِلوِلاء. بلا برای دوستان است.

·         بوسه و دشنام را تک تک بده      تا ببینم زین دو شیرین تر کدام است

·         همان وقتی که مغموم (دارای غم) شده اید و زانوی غم در بغل گرفته اید و خود را از همه محروم تر می بینید، لطف حق بالای سر شماست و فرج نزدیک است.إنَّ مَعَ العُسرِ یُسراً؛ همانا با سختی، راحتی است.

·         خوبان مثل پدری هستند که بچّه ی نافرمان و متخلّفش را از خانه بیرون کرده است و به همه ی اقوام و آشنایان هم سپرده است که اگر به در خانه ی آن ها رفت، به منزل راهش ندهند. منتها خود پدر، در داخل خانه پشت در، به انتظار بازگشت فرزندش ایستاده و آغوشش را گشوده تا وقتی فرزند بازگشت، در آغوشش بگیرد. گاهی اوقات خدا و خوبان خدا با بعضی از دوستانشان این‌گونه رفتار می کنند و همه‌ی درها را به روی آن‌ها می‌بندند تا به آن‌ها بفهمانند که جز پیش ایشان جایی نیست.

·         وقتی پدر و مادر از روی محبّت، لباس کثیف بچّه را بیرون می‌آورند و او را به حمام می‌برند و می‌شویند، بچّه گریه می‌کند. خدا هم وقتی با ابتلائات [بلاها] می‌خواهد بنده‌اش را پاک کند و لباس تمیز بر تن او کند، او چون جاهل است، گریه سر می دهد و ناله می‌کند.

·         هرگاه مؤمن طغیان کند و گِل‌آلود شود، خداوند گودالی را سدّ راه او قرار می‌دهد تا گِل‌هایش ته‌نشین شود و دوباره صاف شود؛ یعنی با حوادث و ابتلائات، جلوی او سد می زند تا زلال شود.

·         آنچه از گناهانت را که استغفار می‌کنی، خودت قصاص (جبران) کرده‌ای و آنچه را هم که استغفار نمی‌کنی، خدا در قالب حوادثی که در زندگی برای تو پیش می‌آورد، قصاص می‌کند.

·         خداوند فرمود:هرچی دیدی، هیچی نگو. من هم هرچی دیدم هیچی نمی گم. یعنی تو در مصائب (سختی ها) صابر باش و چیزی نگو، من هم در کوتاهی‌ها و خطاهایت چیزی نمی‌گویم.

·         هر وقت غصّه‌ای آمد، بلافاصله سرت را به سجده بگذار که سبک می‌شوی.

·         یک «عیب ندارد» که مؤمن در برابر مصائب (سختی ها) می‌گوید، آتش غم را سرد و همه‌ی غم‌ها را باطل می‌کند.

·         دوای سوز، ساز است. اگر سازش کردی، همه‌ی بلاها و سوزها ساز می‌شود.

·        در آتش سختی‌ها خوب تحمّل داشته باشید تا درست پخته شوید.غصّه‌های دنیا را به کسی نگو. با بزرگان بنشین، غصّه‌ات از بین می‌رود. در مجلس عزای امام حسین (ع) بنشین، غصّه‌ات زایل می‌شود. ... قیمت انسان به سکون (و همه جا ناله نزدن) اوست. به خودت کمک کن. چرا هِی به این در و آن در می‌زنی و به این و آن می‌گویی؟ یک «عیب ندارد» به خودت بگو. بگو اینکه چیزی نیست. با همین حرف، همه‌ی آن غصّه‌ها و ترس‌ها باطل می‌شود.

از کتاب مصباح الهدی

حضرت آیت‌اللّه العظمی محمّد علی اراکی _‌ قدّس سرّه الشّریف _ : «مدّتی دستم ورم می‌کرد و زخم می‌شد و من ناچار بودم که همیشه تیمّم کنم؛ چون نمی‌توانستم وضو بگیرم. درمان‌ها هم تأثیری نداشت. روزی به حضرت معصومه _ علیها السّلام‌ _ متوسّل شدم و به من الهام شد که دستکش بپوشم! چنین کردم و خوب شدم!»

منظر دل‌های ما است کرب‌وبلای حسین

مرغ دل ما زند پر به هوای حسین

یک نگه کربلا به بوَد از صد بهشت

جنّت اهل دل است صحن و سرای حسین

سرّ نی در نینوا می‌ماند اگر زینب نبود

کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود!

چهره‌ی سرخ حقیقت بعد از آن طوفان رنگ

پشت ابری از ریا می‌ماند اگر زینب نبود

این فرات بیوفا تنها سراب است، آب! آب!

نغمه‌ی پیوسته طفل رباب است آب! آب!

از برای مرغک لب‌تشنه‌ی بام حسین

تا قیامت جمله‌ی دل‌ها کباب است، آب! آب!

نکاتی از سخنان حجّت‌الاسلام و المسلمین اسماعیل داستانی بنیسی:

1. کسی که آرامش بیش‌تری دارد، پناهگاه دیگران می‌شود؛

2. کسی که می‌خواهد پندش تأثیر بیش‌تری بگذارد، باید هم آن را از روی دلسوزی بگوید و  هم دلسوزی‌اش را با بیانش انتقال دهد؛

3. کسی که گناهی انجام دهد، اگر تا هفت ساعت پس از آن، سه بار بگوید: "استَغفر الله الذی لا الاه الّا هو الحیّ القیّوم و اتوب الیه"، گناهش نوشته نمی‌شود!؛

4. نماز غفیله، نوعی استغفار است؛

5. اگر بنده‌ای اعتقاد داشته باشد که تنها خدا می‌تواند گناهانش را بیامرزد و این را به خدا بگوید، گناهانش آمرزیده می‌شود!.

یوسف اگر روی تو را دیده بود
بساط حسن خویش برچیده بود!

نکاتی از سخنان حجّت‌الاسلام و المسلمین اسماعیل داستانی بنیسی:

1. خوب است که انسان میوه‌‌هایی را بخرد و بخورد که نه کوچک باشند و نه بزرگ؛

2. کسی که میان دو چشم مادرش را ببوسد، بهشتی می‌شود؛

3. کسی که حیوانی را بی‌دلیل بیازارد، ممکن است که به بلایی گرفتار شود؛ اگرچه به تکلیف نرسیده باشد!؛

4.  اگر کسی احساس کند که فرزندش به دام گناه نزدیک شده است، باید حکم و آثار آن را به او بیان کند تا وی را بازدارد؛

5. آیت‌الله محمّدجواد انصاری همدانی ـ رضوان الله علیه ـ در شب‌های ماه مبارک رمضان، فرزندانش را بیدار نگاه می‌داشت و به آنان میوه‌ می‌داد تا در طول روز بخوابند و اذیّت نشوند!.

مُلک سلیمان بوَد در نظرش بیوفا

آن که گدایی کند پیش گدای حسین

هرکه رَود کربلا، بوسه به خاکش زند،

بشنود از قدسیان بانگ و نوای حسین

ناصرالدّین شاه قاجار به یکی از کشور های خارجی رفت و دید که اهالی آن‌جا ریش ندارند. پس از بازگشت، او هم ریش‌هایش را تراشید. کار او در درباریان و کارمندان، تأثیر گذاشت و این کار زشت در ایران رونق گرفت.   

عالَم، همه، قطره است و دریا است حسین

خوبان، همه، بنده‌اند و مولا است حسین

ترسم که شَفاعت کند از قاتل خویش!

از بس که کَرم دارد و آقا است حسین